Organizm człowieka dorosłego zawiera 12-20 mg manganu. Poziom tego mikroelementu jest szczególnie wysoki w mózgu, wątrobie, nerkach i trzustce. Mechanizm wchłaniania manganu w jelicie jest słabo zbadany. Kontrola homeostatyczna zawartości tego mikroelementu w organizmie realizowana jest raczej poprzez regulację jego wydalania (głównie z żółcią), niż za pomocą selektywnej absorpcji. Po wchłonięciu w jelicie mangan trafia do krwi, gdzie wiąże się z białkiem transportowym |3-1-globuliną (transmanganina).

Biochemiczne mechanizmy działania manganu wiążą się z jego udziałem w funkcjonowaniu oksydoreduktaz, hydrolaz i ligaz. Najważniejszą rolę pełni mangan w składzie lub w aktywacji: oksydazy ksantynowej, syntetaz aminoacylo-tRNA, oksydazy diaminowej (DAO), karboksylazy pirogro-nianowej, fosfataz, dysmutazy ponadtlenkowej (SOD). Mangan wchodzi także w skład fosfotransferaz, arginazy, nukleazy i połimerazy DNA. Na szczególną uwagę zasługuje współoddziaływanie manganu z poszczególnymi enzymami, biorącymi udział w syntezie kwaśnych glikozoaminoglikanów, glikoproteidów i lipopolisacharydów. W większości przypadków mangan nie jest specyficznym strukturalnym składnikiem enzymów, lecz współdziałając z jonami innych metali, aktywuje ich aktywność katalityczną. Do podobnych enzymów zaliczana jest arginaza, dehydrogenaza izocytrynianowa, połimerazy RNA i DNA i inne. Tymczasem istnieje kilka enzymów, których funkcjonowanie wymaga obecności manganu. Zaliczają się do nich gluko-zylotransferazy, biorące udział w biosyntezie jednego z podstawowych składników tkanki chrzestnej - siarczanu chondroityny oraz karboksylaza pirogronianowa odgrywająca kluczową rolę w regulacji glikoneogenezy. Mangan pełni funkcje katalizatora, sprzyjającego tworzeniu się wiązań między glikozaminą a seryną w biosyntezie kwaśnych glikozoaminoglikanów, w tkance chrzestnej. Bierze on także udział w syntezie melaniny i dopa-miny, kwasów tłuszczowych i tworzenia fosfatydyloinozytolu. Ustalono korelacje pomiędzy obniżeniem aktywności dysmutazy ponadtlenkowej a zawartością manganu w tkankach, w okresie wzrostu i rozwoju organizmu. Mikroelement ten jest także powiązany z syntezą białka i kwasów nukleinowych.

Przypuszcza się, że istnieją określone wzajemne powiązania między deficytem manganu a zachorowaniem na toczeń rumieniowaty. Dodanie do żywności manganu poprawia stan chorych. Wykryto obniżenie stężenia manganu we krwi i tkankach chorych na cukrzycę. Wprowadzenie tego mikroelementu wykazuje hipoglikemiczne działanie. Mangan bierze prawdopodobnie udział w procesach syntezy lub metabolizmu insuliny.

Zgodnie z danymi naukowymi, intensywność wzrostu dzieci w znacznym stopniu zależy od spożycia manganu. Ustalono, że dzieci o niskim wzroście spożywały średnio o 40 % manganu mniej w porównaniu z dziećmi o wysokim wzroście. Pełna krew zawiera 0,8-1,2 mcg manganu na 100 ml.

Wiarygodne informacje o fizjologicznym zapotrzebowaniu człowieka na mangan nie istnieją. Minimalne dobowe zapotrzebowanie na mangan osób dorosłych prawdopodobnie wynosi 2-3 mg, a zalecany poziom jego spożycia - 2,5-5 mg. Zawartość manganu w mięsie, rybach, owocach morza, produktach mlecznych i jajach jest niska. Rośliny trawiaste, strączkowe i orzechy zawierają dużą ilość tego mikroelementu, jednakże wraz ze zwiększeniem stopnia oczyszczenia roślin trawiastych zawartość manganu w nich obniża się progresywnie. Bogata w mangan jest kawa i herbata.