Organizm dorosłego człowieka zawiera 6-12 mg chromu, którego znaczna część (do 2 mg) skoncentrowana jest w skórze, a także w kościach i mięśniach.

W przyrodzie chrom istnieje w postaci soli nieorganicznych, a także związku kompleksowego z organicznymi Ugandami, stanowiącego aktywną postać chromu i wykazującego wyraźne działanie na przyswajalność i poziom glukozy we krwi. Związek ten jest rozpatrywany jako czynnik tolerancji glukozy (GTF). Biologiczna rola chromu jest związana z jego udziałem w regulacji przemiany węglowodanowej i lipidowej. Wprowadzenie do organizmu tego mikroelementu przywraca normalną tolerancję glukozy u dzieci z niewydolnością białkowo-energetyczną, a także u osób w średnim i podeszłym wieku z obniżoną tolerancją węglowodanów. Przypuszcza się, że biologicznie aktywna postać chromu - czynnik tolerancji glukozy - tworzy kompleksowy związek z insuliną, który jest bardziej aktywny, niż wolna insulina. Chrom bierze także udział w regulacji metabolizmu cholesterolu i sprzyja obniżeniu poziomu cholesterolu we krwi. Badania wykazały, że niedobór chromu u człowieka objawia się zaburzeniem przemiany węglowodanowej i lipidowej.

Chrom jest aktywatorem fosfoglukomutazy, trypsyny i innych enzymów. Wysoką zawartość chromu wykryto w niektórych frakcjach nukleoproteidów, jednakże rola tego mikroelementu w metabolizmie kwasów nukleinowych pozostaje niejasna.

Stężenie chromu w produktach spożywczych jest dość niskie, dlatego w przypadku niezrównoważonego i jednostronnego odżywiania może powstawać względny niedobór chromu. Ryzyko rozwoju deficytu jest szczególnie wysokie u kobiet w ciąży i karmiących piersią. W późnej fazie ciąży płód usilnie gromadzi chrom. Mikroelement ten jest wydzielany w znacznej ilości z mlekiem w trakcie laktacji. W związku z tym, spożycie jego w zwykłej ilości w okresie ciąży i karmienia może okazać się niewystarczające, i sprzyjać rozwojowi względnego deficytu. Względny niedobór chromu czasami jest uwarunkowany nadmiernym dostarczaniem łatwo przyswajalnych węglowodanów, a także wprowadzeniem insuliny, prowadzącym do wzmożonego wydalania chromu z moczem. Obniżenie zawartości tego mikroelementu w wątrobie i włosach osób chorych na cukrzycę wskazuje na niedostateczne zabezpieczenie ich w chrom.

Nie ma dokładne danych o fizjologicznym zapotrzebowaniu człowieka na chrom. Przypuszcza się, że w zależności od postaci chemicznej człowiek powinien otrzymywać wraz z pożywieniem 50-200 mcg/dobę tego mikroelementu. Wykryto znaczne indywidualne różnice w wykorzystaniu chromu (od 5 do 115 mcg/dobę). Wskaźnikami zabezpieczenia organizmu w chrom są: stężenie chromu we włosach (w normie 150-500 mcg/kg) i poziom wydalania chromu z moczem (w normie 5-10 mcg/dobę).

Chrom spotykany jest w produktach spożywczych w postaci wielu związków, różniących się pod względem swojej trwałości, absorpcji w jelicie i aktywności fizjologicznej w organizmie. Ogólna zawartość chromu w pożywieniu jest nieadekwatna do jego dostępności biologicznej. Największą aktywność fizjologiczną ma chrom, zawarty w komórkach drożdży piwnych. Dobrymi jego źródłami są: wątroba wołowa, mięso drobiowe, chleb, suszone grzyby, rośliny strączkowe, kasza perłowa, mąka żytnia i pszeniczna grubo mielona oraz piwo.

Wśród BAD Firmy „Vision International People Group" chrom wchodzi w skład następujących, biołogicznie aktywnych dodatków do żywności: „Sveltform+", „Chromvital+", „Lifepak Senior" i „Lifepak Junior+".