Rolę selenu w patologii człowieka ustalono po opisaniu w Chinach kardiomiopatii na tle niedoboru selenu (choroba Keshan), a także objawów niedoboru selenu w przypadku całkowitego żywienia pozajelitowego. W ostatnich latach oprócz charakterystyki stanów niedoborowych selenu, pojawiły się informacje o antyblastycznym działaniu selenu i jego zdolności do przeciwdziałania toksycznemu wpływowi metali ciężkich.

Wchłanianie selenu następuje w przewodzie pokarmowym (80-90 % i więcej), a także przez skórę i płuca. Najintensywniejsze wchłanianie selenu następuje w dwunastnicy, w mniejszym stopniu - w innych odcinkach jelita; w żołądku jest on praktycznie nie przyswajany. Organiczne związki selenu są lepiej absorbowane, niż nieorganiczne. Transport i magazynowanie selenu realizowane jest przez szczególne białka, zawierające selenocysteinę (selenoproteiny).
W charakterze koenzymu, w szeregu utleniająco-redukujących enzymach selen występuje samodzielnie lub razem z żelazem czy molibdenem. Ważnymi enzymami zawierającymi selen są: peroksydaza glutationowa i reduktaza glutationowa. Ochraniają one komórki przed toksycznym działaniem rodników nadtlenkowych.

Powiązanie selenu z witaminą E wyjaśnia się ich wzajemnym oddziaływaniem na różnych etapach tworzenia nadtlenków organicznych. Tokofe-role służą jako antyoksydanty nienasyconych lipidów membrany plazmatycznej, chroniąc je przed niszczącym działaniem wolnych rodników. Wolne rodniki tworzą się pod wpływem enzymów i różnorodnych utleniających czynników i indukują autokatalityczną reakcję utleniania nienasyconych kwasów tłuszczowych. Tokoferole hamują te procesy, przechwytując tworzące się rodniki. Peroksydaza glutationowa zawierająca selen niszczy zarówno nadtlenek wodoru, jak i nadtlenki lipidów.

Selen wchodzi w skład dejodynazy tyroksyny, zajmującej kluczową pozycję w biosyntezie hormonów tarczycy. Niedobór selenu może znacznie hamować ten proces i być jedną z przyczyn zaburzeń przyswajania jodu oraz pojawienia się przypadków wola endemicznego, nie poddających się skutecznej profilaktyce i leczeniu wyłącznie preparatami jodu.
Związki selenu - seleniany - wydalane są przez nerki, jelita i z wydychanym powietrzem. Na podstawie większości eksperymentów i obserwacji klinicznych ustalono, że w warunkach fizjologicznych równowaga selenu jest regulowana przede wszystkim poprzez jego wydalanie z moczem.
W ostatnich latach deficyt selenu rozpatruje się jako prawdopodobny czynnik etiologiczny niektórych chorób sercowo-naczyniowych. I tak, przy systematycznym zbadaniu choroby Keshan, udowodniono, że jest ona endemicznym, nieuchronnym schorzeniem mięśnia sercowego, którą charakteryzuje arytmia, zwiększenie rozmiarów serca, ogniskowe martwice mięśnia sercowego z następową niewydolnością serca. Najczęściej choroba dotyka kobiety ciężarne i dzieci. U chorych, poza opisanymi objawami, obserwuje się zmiany mięśni kończyn dolnych. Mechanizm tych zmian jest uwarunkowany uszkodzeniem błon komórkowych przez wolne rodniki na skutek deficytu selenu.

Uogólnione dane obserwacji epidemiologicznych świadczą o istenieniu odwrotnie proporcjonalnej zależności między zawartością selenu we krwi a śmiertelnością w przypadku zawału serca i innych chorób serca.
Analiza statystyczna związków pomiędzy zawartością selenu w glebie, w żywności, jego codziennym spożyciem i częstotliwością powstania nowotworów, także wykazała znaczną ujemną korelację między spożyciem selenu i śmiertelnością z powodu raka jelit, piersi, jajników i płuc. Istnieje przekonanie, że ryzyko zachorowania na raka u ludzi z niską zawartością selenu w surowicy krwi jest 2 razy większe, niż u ludzi z wysokim poziomem selenu (1,72 jimol/1 i więcej). Podczas badań nad wpływem selenu na tkankę nowotworową w przypadku indukowanej chemicznie kancerogenezy ustalono jego antykancerogenne właściwości, co może świadczyć o uszkadzającym działaniu tego mikroelementu na komórki nowotworowe.
Dobowe zapotrzebowanie na selen nie zostało ustalone; orientacyjna wartość optymalnego spożycia dla ludności dorosłej wynosi 80-50 mcg/dobę. Do żywności stanowiącej źródło selenu zaliczane są: owoce morza, nerki, wątroba, mięso i czosnek. Rośliny zbożowe mogą zawierać znaczne ilości selenu, co jest zależne od jego stężenia w glebie.

Wśród BAD Firmy „Vision International People Group" selen wchodzi w skład następujących, biologicznie aktywnych dodatków do żywności: "Antiox+", „Lifepak Senior+", „Lifepak Junior+" i „Revien".